ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Ο μήνας Οκτώβριος έχει θεσμοθετηθεί διεθνώς ως μήνας πρόληψης, ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού. Παρά την συνεχή πρόοδο στην 
διάγνωση και την θεραπεία της νόσου, υπολογίζεται ότι περίπου 1 στις 9 γυναίκες θα ασθενήσουν από καρκίνο του μαστού σε κάποια φάση της ζωής τους. Ο καρκίνος του 
μαστού αποτελεί την 3η αιτία θανάτου στην Ευρώπη και στις Η.Π.Α. και την κύρια αιτία θνησιμότητας σε όλο τον γυναικείο πληθυσμό παγκοσμίως.
Η διάγνωση μιας χρόνιας και συχνά καταληκτικής ασθένειας, όπως ο καρκίνος του μαστού, είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο βίωμα , τόσο για την ίδια την γυναίκα που νοσεί , 
όσο και για το περιβάλλον της , οικογένεια, φίλοι, συγγενείς. Η διάγνωση, οι περίοδοι θεραπείας και η πρόοδος της νόσου αυξάνουν κατά πολύ τις πιθανότητες εμφάνισης 
άγχους και κατάθλιψης.
Αυτή η νέα πραγματικότητα την οποία καλείται η γυναίκα να αποδεχτεί αλλάζει την ίδια την αντίληψη για τον εαυτό της, τον κόσμο, τους ανθρώπους, ενώ παράλληλα 
αναδύονται υπαρξιακά ζητήματα που αφορούν κυρίως στο νόημα της ζωής και το θάνατο. Οι γυναίκες που διαγιγνώσκονται με καρκίνο του μαστού καλούνται να 
αντιμετωπίσουν απαιτητικές θεραπείες και πολύ δύσκολους φόβους. 
Το αρχικό σοκ, που ακολουθεί την διάγνωση δίνει την θέση του σε συναισθήματα θυμού, φόβου  θανάτου, φόβου σωματικής βλάβης και απώλειας της γονιμότητας, φόβου 
βλάβης της σεξουαλικής ζωής και φόβου του οικονομικού βάρους, άγχους και απόγνωσης. Όλη η ενέργεια της γυναίκας χρειάζεται να επενδυθεί γύρω από τον βασικό της 
στόχο …την ίαση, την καταπολέμηση.
Ίδια πορεία ακολουθούν και οι συναισθηματικές επιδράσεις στον στενό κύκλο της γυναίκας που διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Ιδίως τα παιδιά γυναικών που 
νοσούν, καλούνται να αποδεχτούν έναν επικείμενο θάνατο, τον θάνατο της μητέρας τους. Η ανακοίνωση μιας τέτοιας συνθήκης μπορεί να επιφέρει σημαντικές 
συναισθηματικές δυσκολίες στα παιδιά. Φόβος και άγχος θανάτου κυριαρχούν. Η εκδήλωση του φόβου αυτού μπορεί να γίνει με ποικίλους τρόπους. Συχνά συναντάμε 
διαταραχές στην συμπεριφορά αυτών των παιδιών, αυτό ή ετεροεπιθετικότητα, διαταραχές διαγωγής. Σε άλλες περιπτώσεις το άγχος θανάτου εκδηλώνεται με διαταραχές 
στην σίτιση, διαταραχές  στον ύπνο. Άλλες φορές συναντάμε παλινδρόμηση σε προηγούμενα στάδια της ανάπτυξης. Δεν είναι σπάνιο να εμφανιστεί και καταθλιπτική 
σημειολογία με απόσυρση, απώλεια κινήτρου και ενδιαφέροντος για λειτουργίες της καθημερινής ζωής. Το άγχος και ο φόβος θανάτου είναι διάχυτα. Δεν είναι εύκολη 
διαδικασία η επεξεργασία ενός τέτοιου ψυχοτραυματικού γεγονότος.
Είναι χρήσιμο λοιπόν, να γνωρίζουμε πως η διάγνωση του καρκίνου, χρήζει ψυχολογικής υποστήριξης από εξειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, τόσο στην ίδια 
την ασθενή, όσο και στον στενό της κύκλο, ιδίως όταν αυτός περιλαμβάνει παιδιά που καλούνται να πραγματευτούν την απώλεια της μητέρας τους.