ΓΟΝΕΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΡΙΑ

Η γονεϊκότητα αποτελεί μία από τις πιο δύσκολες "δουλειές" που ένας ενήλικας μπορεί να κάνει, από την στιγμή που δεν υπάρχει καμία προετοιμασία ή εκπαίδευση για κάτι τέτοιο. Τα παιδιά από την ηλικία των 3 ετών και μετά, αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η φαντασία και η πραγματικότητα είναι δύο διαφορετικά πράγματα και μπαίνουν σε έναν κόσμο με δομή και κανόνες.
Τα όρια που ορίζουν οι κανόνες της πραγματικότητας δοκιμάζονται συνεχώς από τα παιδιά, αφού από την μία έχουν ανάγκη από αγάπη και ασφάλεια, ενώ από την άλλη θέλουν να είναι ανεξάρτητα και να αποδεικνύουν συνεχώς ότι μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς την βοήθεια του ενήλικα.
Συνεπώς, ένα από τα συνήθη θέματα συζήτησης μεταξύ γονέων ή και μεταξύ γονέων και ειδικών είνα τα όρια. 
Οι γονείς κατά την παιδική τυς ηλικία βίωσαν τα όρια σαν έναν περιορισμό που ερχόταν απέξω , από ανθρώπους που είχαν επιδραση πάνω τους και κύρος.  Σαν ένα “όχι” που στερεί, σαν την αύξηση του τόνου της φωνής και σαν την σύγκρουση γονιού και παιδιού. Αυτό πολλες φορές δημιουργεί μια αρνητική αναπαράσταση για τα όρια .
Στην πραγματικότητα ανάλογα με το πώς βίωσε ο καθένας τα όρια στην παιδική του ηλικία, θα επηρεαστεί και ο τρόπος που θα προσπαθήσει να θέσει όρια ως γονιός.
 Έτσι, είτε θα επιλέξει να θέσει αυστηρά όρια μη λαμβάνοντας υπόψιν τις ανάγκες κάθε παιδιού,τις συνθήκες, τα ιδιοσυγκρασιακά του στοιχεία του κάθε παιδιού , είτε θα είναι πιο ευέλικτος από τον φόβο μήπως καταπιέσει το παιδί.
Το θέμα των ορίων όμως είναι μια αμφίδρομη διαδικασία. Κι αυτό γιατί γεννά συναισθήματα και προκαλεί αντιδράσεις τόσο στα παιδιά όσο και στους γονείς.
 Η αντίδραση ενός παιδιού στα όρια που θέτει ένας γονιός προκαλεί συναισθήματα στον ίδιο. Ένα παιδί που αρνείται να μπει σε όρια, που επιμένει να κάνει ‘’το δικό του’’ μπορεί να κάνει τον γονιό να νιώσει απόρριψη ή και κατ’ επέκταση θυμό. Άλλες φορές τα παιδιά είναι απόλυτα υπάκουα και συμμορφωμένα, όπου εκεί τίθενται άλλα θέματα, όπως ο φόβος που μπορεί να αναπτύσσουν για τον γονιό και η χαμηλή αυτοεκτίμηση. 
Μέσα σε όλη αυτή την διαδικασία επηρεάζεται και η σχέση του ζευγαριού , καθώς υπάρχει ο ΄΄καλός γονιός΄΄ και ο ΄΄κακός γονιός΄΄ που θέτει πιο αυστηρά τα όρια. Οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια κλονίζονται και εκτός από προβήματα συμπεριφοράς μπορεί και να υπάρξει ακόμα και ρήξη και διάσπαση της οικογένειςας.
Όλα αυτά γεννούν ερωτήματα, για το πώς τελικά βάζω όρια στο παιδί μου; Ποια είναι η χρυσή τομή;
Η πραγματικότητα είναι πως δεν υπάρχει μαγική συνταγή, είναι απλά ίσως και η πιο μεγάλη πρόκληση στην διαδρομή της γονεικότητας. 
Τα συστατικά που χρειάζεται για να γίνει ομαλά η οριοθέτηση ενός παιδιού είναι πρώτα από ολα η αγάπη και η σταθερότητα.
Η αγάπη ενός γονιού για το παιδί του μπορεί να θεωρείται δεδομένη, Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι. 
Το παιδί χρειάζεται να νιώσει την αγάπη, 
• με την φροντίδα 
• την καλυψη των αναγκών του, όχι μόνο των βιοποριστικών αναγκών του αλλά και των ψυχικών αναγκών του
• την ασφάλεια 

Τα όρια με αυτό τον τρόπο δημιουργούν ασφάλεια, κυριολεκτικά και μεταφορικά, σωματική και συναισθηματική.
Είναι πολύ βασικό τα παιδιά να ξέρουν μέχρι πού μπορούν να φτάσουν, να νιώθουν ότι υπάρχει ένας ενήλικας που τα προστατεύει. Ο γονιός να είναι ένας ενήλικας , σημείο αναφοράς πουνιώθουν πως μπορεί να εμπιστευτούν. 
Ο Βσικός στόχος όταν βάζουμε όρια είναι να δημιουργούμε ασφάλεια στο παιδί.