Για τη γιορτή της μητέρα. Αυτόν το ήσυχο Ήρωα !

Αυτόν τον ήσυχο ήρωα που, χωρίς στολές, χωρίς προβολείς, σηκώνει καθημερινά το πιο πολύτιμο φορτίο: ένα παιδί.

Όλες οι μητέρες γνωρίζουν το άγχος. Από την πρώτη ανάσα του μωρού τους, μέχρι και την τελευταία σκέψη πριν κοιμηθούν, το άγχος γίνεται σύντροφος: αν είναι καλά, αν θα τα καταφέρει, αν είναι χαρούμενο, αν είναι ασφαλές.
Όμως, υπάρχει και μια μητρότητα πιο σιωπηλή, πιο αθέατη και πιο βαριά.

Η μητρότητα εκείνη που δοκιμάζεται όταν το παιδί είναι «μη τυπικό».
Όταν οι λέξεις "ανάπτυξη", "εκπαίδευση", "αυτονομία", "μέλλον" παίρνουν άλλα μέτρα και σταθμά. Όταν η διάγνωση χτυπά σαν κεραυνός και η καρδιά σπάει, όχι από αδυναμία  αλλά από αγάπη.

Αυτές οι μητέρες δεν κάνουν απλώς το καθήκον τους.

Γίνονται φάροι μέσα στη θάλασσα της αβεβαιότητας. Ξενυχτούν πάνω από ένα βλέμμα που δεν μιλά, αλλά λέει ¨σ’ αγαπώ¨ με έναν άλλο τρόπο. Μαθαίνουν να διαβάζουν σιωπές, κινήσεις, εκφράσεις. Γίνονται δασκάλες, ψυχολόγοι, αγωνίστριες, μα πάνω απ’ όλα... μητέρες με μια απέραντη καρδιά.

Κουβαλούν άγχος, αλλά και φως. Κούραση, αλλά και αυταπάρνηση. Συγκρούσεις, αλλά και πίστη.
Σε αυτές τις μητέρες σήμερα οφείλουμε κάτι παραπάνω από μια ανθοδέσμη. Τους οφείλουμε χώρο και στήριξη.

Ας τους πούμε λοιπόν με καθαρή καρδιά:
Σας βλέπουμε, σας ακούμε, σας θαυμάζουμε και σας ευχαριστούμε.
Χρόνια Πολλά σε όλες τις μητέρες.
Μα ένα ξεχωριστό ευχαριστώ σε εσάς που δίνετε τον πιο απαιτητικό αλλά και τον πιο όμορφο αγώνα!